Jan van de Wetering; ‘Een rustgevende manier van vormgeven’

 in Keramieknieuws

Jan van de Wetering
Jan van de Wetering heeft zich als winnaar van de SBB-Award 2017 een plaats verworven op de Goudse Keramiekdagen. Maar sinds zijn uitverkiezing en alle lof voor zijn op architectuur gestoelde ontwerpen (‘Hij stak er met kop en schouders bovenuit’, aldus SBB-directeur Wijnand Scholtens) heeft hij geen klei meer aangeraakt. Hij vertelt het enigszins schuchter in zijn huis in Nootdorp, dat hij in april verruilt voor een woning in Dedemsvaart. Het afgelopen jaar stond helemaal in het teken van die verhuizing. Hij beschouwt het maar als een sabbatical, na het vrij intensieve derde leerjaar van de opleiding. Maar zijn perfectie uitstralende eindexamenstukken neemt hij mee op 10 en 11 mei, al zijn ze niet te koop.

Toeval

Keramiek speelt pas vijf jaar een rol in zijn leven. Hij was wel van plan om na zijn pensionering ‘iets creatiefs’ te gaan doen, maar schilderen of fotografie lag gezien zijn ervaringen daarmee in zijn jonge jaren méér voor de hand. Maar het toeval hielp een handje: zijn vrouw volgde een cursus bij een plaatselijke keramiste en vroeg hem een hard geworden blok klei soepel te maken. Ze zag direct dat hij het in zijn handen had – de glimmende ijsvogel en dito winterkoninkje in hun huiskamer getuigen daar van.

Soepele materie
De klei won zijn hart: “Een rustgevende manier van vormgeven, en het idee dat je met een soepele materie als klei makkelijker kan corrigeren dan een blok steen spraken me aan. Al merkte ik al snel dat er in het proces veel mis kan gaan.” Na enkele jaren op de VAK (Vrije Academie Delft) ‘heel gezellig maar ik miste de diepgang’ wees een medecursist hem op de vakopleiding in Gouda. En die bleek een schot in de roos.
Hij leerde de basistechnieken om objecten te draaien en handvormen te maken ‘die ik zelf in een galerie zou willen kopen’. Hij had interesse in Japanse en Chinese keramiek, ‘al gauw duizend euro per object en ik vroeg me af of ik dat ook zelf kon maken. De rust die dat werk uitstraalt ervaar ik nu ook bij het draaien.”

Strak lijnenspel

Van de Wetering zoekt de grenzen van de mogelijkheden in klei, met een voorkeur voor technische strakke vormen. Een deel is gebaseerd op de architectuur van de Britse architecte van Irakese komaf, Zaha Hadid. “Het geweldige lijnenspel en de organische vormen van haar gebouwen en bruggen spreken me heel erg aan.” Hij ontwerpt in het 3D-tekenprogramma Google SketchUp, en maakt daarna vaak een kartonnen versie om een juiste indruk van het object te krijgen.

Het spelen met licht door verschuiven van vlakken in bijvoorbeeld zijn driehoekige vaas vond hij bij kunstenaar Jan Schoonhoven. En voor het ontwerp van een kleine container met ‘zwevende’ elementen, leverde Wim Borst de inspiratie. Voor de vereiste precisie en het geduld was docente Mieke de Groot een grote stimulans en voorbeeld. Wie de werken ziet, kan zich niet voorstellen dat de maker ‘geen kunstzinnige opleiding’ heeft gehad. Het helpt dat hij ‘visueel’ is ingesteld.

Straks in Dedemsvaart, in zijn nog te ontwerpen atelier, gaat hij verder met keramiek. “Ik zie mezelf als beginner en ik wil me verder bekwamen, in korte cursussen. Bijvoorbeeld glazuren, daar ben je nooit in uitgestudeerd.” Hij hoeft er zijn brood niet mee te verdienen, dat kan ook niet: de uren die de zich ‘vrij perfectionistisch’ noemende Jan in zijn werken steekt, zijn onbetaalbaar. Verkopen is geen doel hij maakte mooie dingen voor zichzelf en ‘vind het al mooi als kijkers mijn werk waarderen’. En lof kréég hij vorig jaar én exposities van zijn eindexamenwerk in een galerie in Leiden en in Museum Gouda. “Overdonderend” zegt hij. En het klinkt alsof hij het nog steeds niet kan geloven.

Recent Posts

Typ en druk op enter om te zoeken!